Uit het oog, uit het hart?

Column
Foto van een jonge vrouw in een rolstoel

Jaïr* heeft een vorm van autisme. Daardoor heeft hij op zijn werk extra begeleiding nodig. Hij wordt via de sociale werkplaats (SW-bedrijf) gedetacheerd bij een extern bedrijf. Maar daar krijgt hij geen passende begeleiding. Hij heeft een begeleider nodig die met autisme weet om te gaan. Anders ontstaan er snel misverstanden waardoor Jaïr in de problemen komt. Het gaat dan ook mis. Jaïr zit nu thuis te wachten op een werkplek die wel geschikt is. Maar afwachten is niets voor hem. Zolang die plek er niet is, wil hij graag naar de dagbesteding. De gemeente wil hem daar alleen niet plaatsen. Hij heeft tenslotte al een indicatie voor beschut werk.

Toen Eveline* ergens mee zat, moest zij naar haar werkleider, daarna naar de productmanager en daarna naar de leidinggevende van die manager. Maar bij de werkleider loopt zij al stuk. De manier waarop met haar gesproken wordt maakt haar bang. Dus houdt zij haar mond verder maar. De kans is anders groot dat zij haar baan verliest of op een hele andere plek in de organisatie terechtkomt. Eveline voelt zich niet veilig bij het SW-bedrijf. Daarom probeert zij het bij de gemeente. Maar ook bij de gemeente krijgt ze helemaal geen hulp of steun. Ze wordt gewoon weer teruggestuurd naar het SW-bedrijf!

Jaïr en Eveline zijn voorbeelden van beschut werkers die tegen verschillende problemen met hun werkplek aanlopen. Als ze dit willen aankaarten of een klacht willen indienen, verdwalen zij in een doolhof. Ze lopen vast omdat gemeenten aangeven er niet meer over te gaan.

Eind vorig jaar publiceerde ik mijn onderzoek over de behandeling van klachten van mensen met een arbeidsbeperking, ook wel beschut werkers genoemd. Ik vind dat burgemeesters en wethouders moeten weten waar hun inwoners tegenaan lopen. Voor kwetsbare groepen in het bijzonder moet de deur van de gemeente wijd openstaan. En ook al heeft een gemeente taken uitbesteed, een burger moet bij zijn gemeente terecht kunnen met een klacht. Zeker als hij bij de uitvoerende instantie vastloopt. Dit geldt des te meer voor burgers zoals Eveline en Jaïr, mensen die graag mee willen doen maar door een arbeidsbeperking zijn aangewezen op een plek met extra zorg en aandacht. Zij trekken niet snel aan de bel bij problemen. Gemeenten mogen hen dan ook niet aan hun lot overlaten!

*gefingeerde naam
De persoon op de foto is niet de persoon uit deze column


Deze column is eerder geplaatst in de Telegraaf van zaterdag 11 januari jl.