Een advocaat helpt zijn cliënt die strafrechtelijk is veroordeeld voor onder meer witwassen. De cliënt kreeg eerst een belastingnavordering en later een strafrechtelijke ontnemingsvordering. Beide na uitspraak van de hoogste rechter. De advocaat vindt dat de ontvanger in deze situatie geen belasting meer mag vragen. Als de ontvanger dat toch blijft doen dan waarschuwt de advocaat mondeling en schriftelijk: dat hij zijn cliënt moet adviseren en helpen om strafrechtelijke aangifte tegen de ontvanger te doen van knevelarij (dat is een misdrijf van een ambtenaar die bewust geld ontvangt, vordert of achterhoudt dat niet betaald moet worden). De Belastingdienst vindt dat de advocaat te ver gaat en stuurt een waarschuwingsbrief. De advocaat vindt de waarschuwing onterecht. Ook vindt hij dat de Belastingdienst eerst met hem had moeten praten. Hij klaagt hierover bij de ombudsman.
De ombudsman vindt dat de Belastingdienst de waarschuwingsbrief direct mocht sturen, maar dat daarin onterecht geen uitleg staat waarom dat is gedaan.
De advocaat heeft meerdere keren zijn aankondiging gebruikt om de ontvanger onder druk te zetten. Dat deed hij tegen de ambtenaar die hier de ontvanger was. Dat dit niet klopt en onredelijke druk geeft, heeft de ontvanger met de advocaat besproken. Maar de advocaat zet zijn aankondiging door. Dan is het direct sturen van een waarschuwingsbrief niet onlogisch. Het is ook de minst ingrijpende stap die de Belastingdienst hier kan nemen om te laten zien dat dit niet de manier is waarop normaal met elkaar wordt omgegaan. De ombudsman kan zich voorstellen dat de ontvanger het gedrag van de advocaat als intimiderend en onaanvaardbaar ervaart. Het gaat hier namelijk om een ontvanger die normaal zijn werk doet. Wel had de Belastingdienst in de waarschuwingsbrief moeten schrijven dat en waarom de brief direct werd verstuurd. Het is goed dat de Belastingdienst alsnog het motiveringsgebrek heeft erkend, de ontbrekende uitleg heeft gegeven en vond dat excuses op zijn plaats zijn.