Joke (niet haar echte naam) koopt een appartement. Dicht bij de winkels en genoeg ruimte om op haar kleinkind te passen. Ze is er blij mee. Maar dat verdwijnt snel.
Haar balkon hangt laag aan de straatkant. De eerste keer dat ze een harde klap hoort, schrikt ze zich rot. Haar hele huis trilt ervan. Even weet ze niet wat er gebeurt. Dan blijkt dat er een bestelbus tegen haar balkon is aangereden. Het blijft niet bij die ene keer. Het gebeurt vaker. Steeds weer die klap. Soms meerdere keren per week. Elke keer schrikt ze ervan.
Geen oplossing
Joke belt de gemeente en legt uit wat er gebeurt. Ze geeft aan dat haar balkon beschadigt en dat het onveilig voelt. Er staat al een paaltje, krijgt ze te horen. Dat moet genoeg zijn. Maar dat is het niet. Bij andere woningen werkt dat paaltje wel, maar bij haar niet. Haar balkon zit namelijk dichter op de weg.
Blijvende overlast
Na een tijd durft ze haar kleinkind niet meer op het balkon te laten spelen. Zelf gaat ze er ook minder zitten. Elke keer als er een bestelbus langsrijdt, wacht ze op de volgende klap. Drie jaar lang gaat dit zo door. Het probleem blijft. Ze voelt zich steeds minder veilig en de schade loopt op.
Joke blijft bellen. Ze maakt melding na melding. Steeds krijgt ze hetzelfde antwoord. Er verandert niets. Tijdens een gesprek hoort ze vooral hoe mooi ze woont. Maar daar heeft ze niets aan. Ze wil dat het stopt.
Eindelijk actie
Dan roept Joke de hulp van de Nationale ombudsman in. We bespreken haar klacht over de vele meldingen en de overlast met de gemeente en vragen om een oplossing. Dat heeft effect. Enkele maanden later staan er extra paaltjes. Sindsdien is het stil op het balkon. Geen klappen meer. Joke is opgelucht. Ze heeft eindelijk rust.
Signaal gemist
Ik zie hoe groot de impact kan zijn van een probleem dat blijft liggen. Voor Joke ging het niet alleen om schade, maar om veiligheid in haar eigen huis. Uiteindelijk heeft de gemeente de klacht opgepakt en een oplossing gevonden. Tegelijk valt op dat Joke drie jaar lang melding na melding deed, zonder dat dit leidde tot actie. Als iemand zo vaak aan de bel trekt, moet een gemeente dat zien als een signaal. Dan mag je verwachten dat er wordt geluisterd en zo nodig ingegrepen. Juist daar begint behoorlijk handelen.
Deze column is verschenen in De Telegraaf van 2 mei 2026. De persoon op de foto is niet de persoon uit de tekst.