Een man vindt dat de Nederlandse Belastingdienst onterecht belasting vraagt over het spaargeld van zijn echtgenote in Japan. Hij verwijst naar het belastingverdrag tussen Japan en Nederland. De Belastingdienst wijst zijn bezwaar af. Zijn klachten hierover neemt de Belastingdienst niet in behandeling. In e-mailcontact schrijft de klachtbehandelaar op een zeker moment: "u praat onzin". De man voelt zich niet serieus genomen. Hij vraagt de ombudsman om zich uit te spreken.
De klacht is terecht niet in behandeling genomen
De ombudsman vindt dat de Belastingdienst de klacht over het moeten betalen en over de hoogte van belasting terecht niet als klacht in behandeling heeft genomen. Immers, als de man het niet eens is met de (hoogte van de) belasting, kan hij eerst bezwaar maken bij de Belastingdienst en dan beroep instellen bij de rechter. Uiteindelijk mag alleen de rechter beoordelen of de (hoogte van de) belasting klopt. Dat is zo vastgelegd in de wet. De klachtweg is dan niet mogelijk. De man is bij de rechter geweest. Hij is dus de juiste weg gegaan.
Dit deel van de klacht vindt de ombudsman ongegrond.
Het contact over de klacht was niet netjes
De ombudsman vindt dat de overheid mensen beleefd en met respect moet behandelen. De woorden: “u praat onzin” zijn dat niet. Deze woorden geven een negatief oordeel over wat de man zegt en ze maken het onderlinge contact onnodig moeilijker. Volgens de ombudsman had dit anders gekund en gemoeten. De Belastingdienst is het met de ombudsman eens.
Dit deel van de klacht vindt de ombudsman gegrond.