Een vrouw klaagt bij de Nationale ombudsman over het handelen van de politie na een geweldsincident tussen de vrouw en haar buurman.
Na het geweldsincident kwamen twee politieagenten ter plaatse. De vrouw liet hen weten dat ze graag aangifte wilde doen tegen de buurman. De politieagenten vertelden haar dat ze dat later op het bureau kon doen. Na het vertrek van de politieagenten, belde een andere politieagent de vrouw. Hij zei dat het doen van aangifte weinig zin had, omdat de politie de zaak niet zou oppakken. De vrouw ervaarde het gesprek als onprettig en intimiderend. Haar eerste klacht is dat de politie haar tijdens dit telefoongesprek ontmoedigde om aangifte te doen.
Uiteindelijk deed de vrouw toch (telefonisch) aangifte bij een nog niet eerder betrokken politieagent. De politieagent die haar eerder belde, sprak vervolgens de voicemail van de vrouw in. Hij liet haar opnieuw weten geen onderzoek te doen. De politie stuurde de vrouw later nog een brief waarin dit ook stond.
De tweede klacht van de vrouw is dat de politie niet alle relevante informatie betrok bij het nemen van die beslissing om geen (nader) onderzoek te doen naar het incident. Zij geeft aan dat de politie bijvoorbeeld niet heeft gevraagd naar haar letsel. En ook de camerabeelden van het incident niet bekeek.
De ombudsman vindt het belangrijk dat de politie in het contact met een burger actief en met een open houding luistert. Het is belangrijk dat de politie open vragen stelt en oprecht benieuwd is naar wat iemand te vertellen heeft. En dus niet alleen maar 'zendt'. De ombudsman vindt het daarnaast belangrijk dat de politie voordat ze beslist, alle belangrijke feiten en belangen kent. Dit geldt ook voor de beslissing om geen (nader) onderzoek te doen. De politie kan dat doen, door actief informatie te verzamelen.
De ombudsman onderzocht de klachten van de vrouw. Medewerkers van de ombudsman bekeken onder andere het klachtdossier en spraken de vrouw en de politieagent die haar belde.
De ombudsman vindt de klachten van de vrouw gegrond.