Arjen (niet de echte naam) woont naast een rij grote eikenbomen. Al jaren heeft hij daar last van. De bomen geven schaduw en in de herfst vallen veel bladeren in zijn tuin. Ook heeft hij schimmel op de muren en mos op zijn dakpannen.
Arjen neemt regelmatig contact op met de gemeente. Hij vraagt of er iets aan de bomen kan worden gedaan. Niet omdat hij alle bomen weg wil, maar omdat hij minder overlast wil. Op een dag vraagt hij de gemeente om samen naar de bomen te komen kijken. Dan kan hij laten zien waar hij last van heeft. Ook wil hij horen wat volgens het beleid wel en niet kan.
Niet gehoord
De gemeente laat de bomen bekijken. Maar Arjen is daar niet bij. Daardoor kan hij niet laten zien waar hij precies last van heeft.
Daarna krijgt hij bericht. De gemeente laat weten wat zij wel doet en wat niet. Sommige werkzaamheden worden meegenomen in het onderhoud. Meer snoeien vindt de gemeente niet nodig. Arjen begrijpt dat niet goed. Hij had juist gevraagd om samen te kijken en uitleg te krijgen.
Hij dient een klacht in. Hij voelt zich niet serieus genomen. De gemeente vindt de klacht niet terecht. Volgens de gemeente is zijn verzoek bekeken en zijn er ook acties uitgevoerd.
Maar voor Arjen voelt dat niet zo. Hij mist persoonlijk contact. Ook tijdens de klachtbehandeling wordt er niet met hem gesproken. Terwijl hij al jaren vragen stelt over dezelfde bomen.
Contact maakt verschil
Daarom neemt hij contact op met de Nationale ombudsman. Wij spreken met Arjen en met de gemeente. Wij kijken niet naar de vraag of de bomen gekapt of gesnoeid moeten worden. Wel kijken wij naar de manier waarop de gemeente met Arjen zijn verzoek en klacht is omgegaan.
Onze conclusie is dat de gemeente meer betrokken en oplossingsgericht had moeten handelen. Een bezoek samen met Arjen had kunnen helpen. Dan had hij kunnen laten zien wat de overlast doet. En de gemeente had beter kunnen uitleggen waarom sommige dingen wel of niet kunnen. De gemeente erkent later dat een gesprek beter was geweest en biedt aan dit alsnog te doen.
Voor Arjen is dat belangrijk. Hij krijgt erkenning dat de gemeente meer persoonlijk contact had moeten zoeken.
Ik zie hier hoe belangrijk echt contact is. Soms is een brief of e-mail niet genoeg. Zeker bij overlast die al jaren speelt. Even samen kijken, luisteren en uitleg geven kan veel verschil maken. Zo voelen mensen zich serieus genomen.
Deze column is verschenen in De Telegraaf van 8 augustus 2026. De persoon op de foto is niet de persoon uit de tekst.
Ook interessant
Gemeente handelt redelijk na klacht overlast vogels in gemeentelijke bomen
