Monique (niet de echte naam) let goed op waar haar geld naartoe gaat. Ze moet namelijk rondkomen van heel weinig geld. Dat is moeilijk, maar het gaat. Soms heeft ze kleine inkomsten uit werk. Soms verkoopt ze spullen. En ze heeft een huur-, zorg- en energietoeslag. Ze heeft ervoor gekozen om geen uitkering aan te vragen, omdat ze niet onder toezicht van de sociale dienst wil leven.
Op een dag krijgt Monique een aanslag voor waterschapsbelasting van het Hoogheemraadschap Hollands Noorderkwartier en ze vraagt om kwijtschelding.
Geen kwijtschelding
Een deel van de aanslag wordt inderdaad kwijtgescholden. Maar een ander deel moet zij wel betalen. Volgens berekeningen van het hoogheemraadschap heeft Monique daar genoeg geld voor. Maar Monique begrijpt er niets van. Ze heeft eerlijk doorgegeven wat er binnenkomt en dat ze van weinig leeft. Ze stuurt bankafschriften mee en vraagt het hoogheemraadschap nog een keer om kwijtschelding.
Nu komt het hoogheemraadschap tot de conclusie, dat haar inkomsten juist te laag zijn om van te kunnen leven. Maar omdat ze zelf geen bijstand heeft aangevraagd, heeft ze geen recht op kwijtschelding. Dat zij nu geen belasting kan betalen, is volgens de regels haar schuld. Monique is sprakeloos en voelt zich machteloos. Het lijkt alsof ze niet wordt geloofd. De belastingschuld blijft boven haar hoofd hangen. Dat geeft veel zorgen en het voelt ook oneerlijk.
Opnieuw bekeken
Daarom neemt ze contact op met de Nationale ombudsman. Medewerker Pieter (niet de echte naam) snapt de stress van Monique en vraagt het hoogheemraadschap om opnieuw naar haar zaak te kijken. Ook bekijkt hij of de wet goed is toegepast. Ten eerste laten de bankafschriften zien dat Monique van weinig geld wist rond te komen. Maar uit Pieters onderzoek blijkt ook dat het onterecht is om Monique kwalijk te nemen dat zij geen bijstand heeft aangevraagd. Dat is namelijk niet verplicht.
Volledig kwijtgescholden
Het hoogheemraadschap vindt ook dat de beslissing meerdere keren onjuist was. Ook stellen ze vast dat Monique niets te verwijten valt. Zij krijgt alsnog volledige kwijtschelding en een excuses. Voor Monique is dat een opluchting. Na een lange periode van onzekerheid voelt zij zich gehoord.
Ik ben blij voor Monique dat deze zaak is opgelost. Gelukkig heeft het hoogheemraadschap hiervan geleerd en heeft het beleid voor nieuwe aanvragen voor kwijtschelding aangepast. Maar ik vind het ook jammer dat wij nodig waren om het probleem op te lossen. Want we moeten erop kunnen vertrouwen dat de overheid eerlijk handelt en besluiten neemt volgens de wet.
Deze column is verschenen in De Telegraaf van 12 juni 2026. De persoon op de foto is niet de persoon uit de tekst.
